Σχολείο
Το 1930 ιδρύεται το Ανώτατον εκπαιδευτικόν συμβούλιο και στις 4 Ιουνίου 1930 ο Γ.Παπανδρέου ως υπουργός παιδείας της κυβέρνησης Βενιζέλου, κλείνει δάνειο της Ελληνικής κυβέρνησης με Σουηδική εταιρία για τις ανάγκες της παιδείας. Όταν οι μαθητές είναι μέχρι 200 το σχολείο είναι τριθέσιο και για περισσότερους από 200 τετραθέσιο.Όταν το Πανεπιστήμιο άρχισε να δίνει διπλώματα διοριζόντουσαν στην μέση εκπαίδευση πτυχιούχοι της φιλολογίας και της φυσικομαθηματικής. Το 1915 το Βαρβάκειο συνδέθηκε με το “Διδασκαλείο Μέσης Εκπαίδευσης” και απετέλεσε το δεύτερο πρότυπο σχολείο της Ελλάδας. Με την εκπαιδευτική μεταρύθμιση του 1929 του Δελμούζου επι κυβερνήσεως Βενιζέλου διαμορφώνονται δύο εξαετείς κύκλοι σπουδών, στις μικρές κωμοπόλεις ιδύονται διτάξια ημιγυμνάσια και κατώτερα επαγγελματικά σχολεία (γεωργικά, εμπορικά, βιομηχανικά, οικοκυρικά).
Το Βαρβάκειο ιδρύθηκε το 1843 ως γυμνάσιο στο οποίο είχε συμπληρωθεί και Ελληνικόν σχολείο, αλλα το 1886 μεταρυθμίστηκε σε πρακτικό λύκειο για να εκπληρώσει “ειδικόν εκπαιδευτικόν σκοπόν” που ήταν “η ανάπτυξις και μόρφωσις της διανοίας, τως εις αυτό φοιτούντων μαθητών, η ηθική αγωγή και ειδικώς η προπέδευσης προς αυτάρκην σπουδήν των θετικών επιστημών. Το σχολείο είναι ενα ίδρυμα σχεδιασμένο να επιτρέπει και ενθαρρύνει τους μαθητές να μαθαίνουν, κάτω απο την καθοδήγηση των δασκάλων.
Το Οθωμανικό σύστημα των Kulliye, ένα σύνθετο κτήριο που περιελάμβανε τζαμί, νοσοκομείο, madrassa και δημόσιες κουζίνες και εστιατόρια, έκανε την μάθηση προσιτή σε ευρύτερο κοινό μέσω δωρεάν γευμάτων, ιατρικής περίθαλψης και μερικές φορές δωρεάν διαμονής. Στην Ευρώπη του Μεσαίωνα και στην πρώιμη Μοντέρνα εποχή, ο κύριος στόχος των σχολείων (κατ αντίθεση προς τα Πανεπιστήμια) ήταν η διδασκαλία των Λατινικών. Το 1895 ο νόμος “Περί στοιχειώδους ή δημοτικής εκπαίδευσης” διαιρεί τα σχολεία σε κοινά, με έναν δάσκαλο όταν έχουν μέχρι 80 μαθητές, και πλήρη με δύο δασκάλους όταν έχουν μέχρι 140 μαθητές.
Σχολή Ικάρων , Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών . Στην κατ οίκον διδασκαλία και στα διαδυκτικά σχολεία οπως είναι το Ανοικτό Πανεπιστήμιο η διδασκαλία και η μάθηση γίνονται εκτός του παραδοσιακού κτηρίου του σχολείου. Η έννοια της ομαδοποίησης των μαθητών σε συγκεκριμένες τοποθεσίες για να μάθουν υφίσταται από την εποχή των Κλασσικών χρόνων της Ελληνικής Αρχαιότητας. Το 1954 στο 3094/1954 (ΦΕΚ252 τ.Α) νομοθετικό διάταγμα “περί καταπολεμήσεως του αναλφαβητισμού” ιδρύονται τα “νυχτερινά σχολεία” για την παροχή της βασικής μόρφωσης σε μαθητές ηλικίας 14 έως 20 ετών οι οποίοι λόγω της κατοχής και του εμφυλίου δεν είχαν ολοκληρώσει την στοιχειώδη εκπαίδευση.
Οι Βαυαροι διαίρεσαν την όλη εκπαίδευση σε τρεις κύκλους την στοιχειώδη εκπαίδευση την μέση και την ανώτερη. προπαρασκευήν των μαθητών που θέλουν να σπουδάσουν ανώτερες επιστήμες στα Πανεπιστήμια.” Οι δάσκαλοι των πρώτων καλούνται “Ελληνοδιδάσκαλοι” και των γυμνασίων “καθηγητές”.
εκπαιδευτικό σύστημα που ξεκινούσε από την στοιχειώδη εκπαίδευση η οποία ήταν προαπαιτούμενο για τους στρατιωτικούς. Ο Ισλαμικός πολιτισμός ανέπτυξε εκπαιδευτικό σύστημα με την μοντέρνα έννοια του όρου. Το 1944 με τον κατοχικό νόμο 1468 της 27-2-1944 επανέρχεται το εξατάξιο γυμνάσιο.
Με το δάνειο αυτό μέσα σε δύο χρόνια 1930-32 ανεγέρθηκαν 145 διδακτήρια και αποπερατώθηκαν άλλα 1375. Έτσι σ αυτήν την περίοδο ο εκπαιδευτικός κύκλος αποτελείται από το δημοτικό σχολείο με τετραετή φοίτηση ακολουθεί το Ελληνικό σχολείο με τριετή φοίτηση και τέλος το Γυμνάσιο με τετραετή φοίτηση. Οι δάσκαλοι το 1873 ιδρύουν τον “Ελληνικόν διδασκαλικόν σύλλογον” ο οποίος εκδίδει το περιοδικό “Πλάτων” και κατορθώνουν να υψώσουν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και των πολιτικών για τα εκπαιδευτικά θέματα.
Επίσης ιδρύονται εξατάξια σχολεία οι απόφοιτοι των οποίων μπορούν να εγγράφουν στην τρίτη τάξη των “Ελληνικών” σχολείων. Το 1921 τα “κοινά” σχολεία αφομοιώνονται με τα “εξατάξια”, το 1929 επί Βενιζέλου καθορίζεται εξαετής η διάρκεια της δημοτικής εκπαίδευσης και το όριο για την ίδρυση μονοθέσιου δημοτικού σχολείου κατεβαίνει στους 15 μαθητές, με στόχο την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού, διότι σύμφωνα με την απογραφή του 1828 υπήρχαν 3500 συνοικισμοί με λιγότερα από 15 παιδιά σχολικής ηλικίας και έτσι κάθε χρόνο πάνω από 25000 παιδιά δεν γραφόντουσαν σε κανένα σχολείο. Όπου δεν ήταν δυνατόν να ιδρυθούν κοινά (μονοθέσια) σχολεία προβλεπόταν η ίδρυση γραμματοδιδασκαλείων.
Μετα την δευτεροβάθμια εκπαίδευση ή και παράλληλα προς αυτήν υπάρχουν αφ ενός τα Πανεπιστήμια, Τεχνολογικά Ιδρύματα, Κολλέγια ή Σεμινάρια που απαρτίζουν την Τριτοβάθμια εκπαίδευση (Ανώτερη και Ανώτατη) και αφ ετέρου η επαγγελματική ή τεχνική εκπαίδευση. Τα εναλλακτικά σχολεία προσφέρουν μια μή παραδοσιακή ύλη διδασκαλίας και ακολουθούν μη παραδοσιακές μεθόδους. Υπάρχουν επίσης μή κρατικά σχολεία: Τα ιδιωτικά σχολεία που είτε απευθύνονται σε μαθητές με ειδικές ανάγκες που δεν καλύπτονται απο τα κρατικά σχολεία είτε λειτουργούν παράλληλα με τα δημόσια (κρατικά) σχολεία, τα θρησκευτικά σχολεία, ή σχολεία που έχουν διαφορετικές προδιαγραφές εκπαίδευσης. Τα σχολεία για ενήλικες περιλαμβάνουν τα Ινστιτούτα επαγγελματικής κατάρτησης (ΙΕΚ) και τις Επαγγελματικές, Σταρατιωτικές κ.α. Αυτό οδήγησε στον όρο grammar school και στον αντίστοιχο Ελληνικό όρο γραμματοδιδασκαλείο που χαρακτηρίζει το σημερινό Δημοτικό σχολείο. Οι Έλληνες λογίζονται φιλεκπαιδευτικός λαός.
Κατ αρχήν τα Mosques συνδιάζαν αμφότερες τις θρησκευτικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες, αλλα κατα τον 9ο αιώνα ιδρύθηκαν τα Madrassa που ήταν κανονικά σχολεία. Έτσι το 1876 ο υπουργός παιδείας στη Βουλή χαρακτηρίζει “την κατάσταση της εκπαίδευσης εμπαιγμόν δια το έθνος”.
Τα έξι πρώτα χρόνια απετέλεσαν το εξατάξιο γυμνάσιο και ακολουθεί το διτάξιο Λύκειο. Όσοι όμως δεν θέλουν να συνεχίσουν στη μέση εκπαίδευση υποχρεώνονται να συνεχίσουν γιά άλλα δύο χρόνια στο δημοτικό ωστε να ολοκληρώσουν εξαετή υποχρεωτική στοιχειώδη εκπαίδευση.
Στην στατιστική της UNESCO για το 1957 το ποσοστό αναλφαβητισμού στην Ελλάδα ανέρχεται σε 25% ενώ στην Τουρκία σε 68% και στη Γιουγκοσλαβία σε 27%. Η μέση εκπαίδευση επίσης ξεκινάει με την Βαυαρική αντιβασιλεία το 1936 και χωρίζεται σε δύο κύκλους : κατ αρχάς το τριετές “Ελληνικό σχολείο” κατ αντιστοιχία του Βαυαρικού “Latina” και κατόπιν το τετραετές “Γυμνάσιο” το οποίο έχει σαν στόχο την “.. Στο 1ο άρθρο αυτού του νόμου καθορίζεται οτι ο σκοπός της Μέσης εκπαίδευσης είναι “η διάπλασις χρηστών πολιτών εν τω πλαισίω των ιδεωδών του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού”, ο οποίος και αναγνωρίστηκε αυτούσιος στο σύνταγμα της 1ης Ιανουαρίου 1951 οτι είναι ο σκοπός της Μέσης και στοιχειώδους εκπαίδευσης.
Την στοιχειώδη εκπαίδευση ονόμασαν Δημοτική, διότι η διοίκηση και η εποπτεία ανατέθηκαν στους Δήμους, σύμφωνα με τον νόμο της 6 Φεβρουαρίου 1834 που ήταν πιστό αντίγραφο του γαλλικού νόμου του 1833, και η διάρκεια φοίτησης προβλεπόταν να είναι επταετής. Είτε λόγω της Αρχαιοελληνικής παράδοσης, είτε λόγω της γεωγραφικής θέσης και του γεωγραφικού αναγλύφου, είτε λόγω της ιδιαιτερότητας της Ελληνικής γλώσσας ή οποία επί Ελληνιστικών χρόνων ήταν η κυρίαρχη γλώσσα του δυτικού κόσμου η λαϊκή σοφία έχει αποκρυσταλλωμένη άποψη υπέρ του σχολείου.
Κατα τον χρόνο της σχόλης μου βλέπω τηλεόραση Οι περισσότερες χώρες έχουν σχολεία ενταγμένα σε εκπαιδευτικά συστήματα, η παρακολούθηση των οποίων είναι συνήθως υποχρεωτική. σχολές πολλές απο τις οποίες είναι ενταγμένες στη τριτοβάθμια εκπαίδευση π.χ.
Μετά την Ακαδημία του Πλάτωνα και το Λύκειο του Αριστοτέλη, οι Έλληνες δούλοι που αναλαμβάνουν την μόρφωση των Ρωμαίων, το Βυζάντιο που ιδρύει σχολεία και κατά τον Μεσαίωνα ο ελληνικός Χριστιανισμός με τα ιερογράμματα διατηρούν την παράδοση του σχολείου. Με την άφιξή του στην Ελλάδα το 1828 ο Ιωάννης Καποδίστριας ιδρύει ορφανοτροφεία στην Αίγινα και τον Πόρο, όπου τα ορφανά ελάμβαναν γενική μόρφωση και επαγγελματική εκπαίδευση και όπου παράλληλα λειτουργούσαν διδασκαλεία για την μόρφωση των δασκάλων. Το άνθρωπος αγράμματος, ξύλο απελέκητο αντικατοπτρίζει τον διαρκή πόθο των Ελλήνων για το σχολείο.
Τα ονόματα αυτών των σχολείων ποικίλουν ανάλογα με την χώρα, αλλά εν γένει περιλαμβάνουν την πρωτοβάθμια ή στοιχειώδη εκπαίδευση (Δημοτικό σχολείο) για τα νεαρά παιδιά και την δευτεροβάθμια εκπαίδευση (Γυμνάσιο, Λύκειο) για τους εφήβους που έχουν συμπληρώσει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Επιπρόσθετα σε αυτά τα δύο βασικά σχολεία, σε πολλές χώρες οι μαθητές εχουν επίσης πρόσβαση και παρακολουθούν σχολεία πρίν και μετά την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ιδρύεται γεωργική σχολή στην Τίρυνθα, ιερατική σχολή στον Πόρο και στρατιωτικό σχολείο στο Ναύπλιο.
Επίσης εισάγεται η έννοια της δημόσιας δωρεάν παιδείας κατω απο τον έλεγχο του Χαλίφη. Επι Οθωμανίκής αυτοκρατορίας οι πόλεις της Προύσας (Bursa) στον Γαλατά και η Ανδριανούπολη (Edirne, Odrin) έγιναν τα κύρια κέντρα μάθησης. Επίσης κατα τα τρία τελευταία έτη το γυμνάσιο διαχωρίζεται σε κλασσικό, πρακτικό και όχι μόνο. .
Το 1836 συστάθηκε η “Φιλεκπαιδευτική εταιρία” που ίδρυσε σχολεία θηλέων και προετοίμασε τις πρώτες δασκάλες. Έτσι το 1953-54 λειτούργησαν 2300 νυχτερινά σχολεία με 67000 μαθητές και 2350 δασκάλους πολλοί από τους οποίους εργάστηκαν δωρεάν.
Δυστυχώς όμως ούτε η υποχρεωτική φοίτηση ούτε η επταετής διάρκεια εφαρμόστηκαν και η θέση των δασκάλων ήταν τραγική. Επίσης οργανωμένα σχολεία βρίσκονται στην αρχαία Ινδία (Gurukul) και στην αρχαία Κίνα.
Με την απελευθέρωση για τις χρονιές 1945 εως 1950 γράφονται στο γυμνάσιο 138000, 143000,165000,174000 και 183000 μαθητές αντίστοιχα που αντιστοιχούσαν σε λιγότερους απο 4000 εκπαιδευτικούς. Η λέξη σχολείο απο την οποία παράγεται και η αντίστοιχη αγγλική school είναι ελληνική και προέρχεται απο την λέξη σχόλη που σημαίνει απραξία ή χρόνος ανάπαυσης ή διαθέσιμος χρόνος ή αργία π.χ.
Το 1922 ιδρύθηκαν τα “Πρακτικά Λύκεια” πάνω στο πρότυπο της Βαρβακείου σχολής η οποία λειτουργούσε με ιδιαίτερο πρόγραμμα απο το 1886. Ο νόμος αυτός δεν εφαρμόστηκε απο την επελθούσα κυβέρνηση Παπάγου και το 1959 η κυβέρνηση Καραμανλή διατηρεί εννιαίο το γυμνάσιο, αλλα μετά τη 3η τάξη οι απόφοιτοι παίρνουν απολυτήριο που τους δίνει το δικαίωμα να εγγραφούν στις μέσες επαγγελματικές σχολές.
Το 1944 λόγω της απροθυμίας των δήμων να ιδρύσουν και συντηρήσουν σχολεία εκδόθηκε διάταγμα σύμφωνα με το οποίο “εις την δημοτική εκπαίδευσην συντρέχει και το κράτος κατά το μέτρον της ανάγκης των δήμων”. Η Βυζαντινή αυτοκρατορία είχε από το 425μ.Χ.
Παρ όλα ταύτα η κατάσταση χειροτερεύει και το 1863 το διδασκαλείο έκλεισε. Ετσι προστέθηκαν 7376 αίθουσες διδασκαλίας για τις οποίες δαπανήθηκαν 1476 εκατομύρια προπολεμικές δραχμές. Η κυβέρνηση Μεταξά το 1937 τροποποιεί τους τύπους σχολείων της μεταρύθμισης του Δελμούζου εισάγοντας το οκτατάξιο γυμνάσιο-λύκειο στο οποίο γράφονται οι μαθητές του δημοτικού μετά την τετάρτη τάξη.
Παρ όλα αυτά κατά την στατιστική του 1936 ενώ στην πρώτη τάξη γραφόντουσαν 200000 μαθητές από την έκτη τάξη αποφοιτούσαν μόνο 75000. Το 1871 ιδρύεται στην Αθήνα ο “Σύλλογος προς διάδοσην των Ελληνικών Γραμμάτων” μέλη του οποίου το 1874 ιδρύουν το εξατάξιο “Πρότυπο δημοτικό σχολείο” στην Αθήνα και το τετρατάξιο “Παιδαγωγείο” στη Θεσσαλονίκη.
Ιδρύεται Διδασκαλείο τριετούς φοίτησης στην Αθήνα, καθώς καθ άλλα δύο στην Τρίπολη και στην Κέρκυρα και το 1881 άλλο ένα στην Λάρισα. Η Ακαδημία του Πλάτωνα και η Περιπατητική Σχολή αποτελούν οργανωμένα δημόσια εκπαιδευτικό ίδρυμα κατ αντίθεση της κατ οίκον ιδιαίτερης διδασκαλίας την οποία επιτελούσαν οι παιδοτρίβες.
Ετσι μετα απο την έντονη κίνηση των συνδικαλιστικών οργανώσεων των εκπαιδευτικών λειτουργών δημιουργήθηκαν και πάλι σοβαρές ανησυχίες και το 1951 κατόπιν πρωτοβουλίας του Γ.Παπανδρέου εκδόθηκε ο νόμος 1823 που επρόβλεπε τον διαχωρισμο της μέσης παιδείας σε τριετές γυμνάσιο και τριετές Λύκειο το οποίο διαχωριζόταν σε φιλολογοιστορικο Λύκειο και φυσικομαθηματικό Λύκειο. Με τον Όθωνα το 1933 εκδόθηκε διάταγμα που καθόριζε τις αρμοδιότητες της επί των Εκκλησιαστικών γραμματείας που ήταν το πρώτο υπουργείο παιδείας.
Στο ίδιο διάταγμα προβλέπεται ότι μετά το 1962 οποίος δεν έχει απολυτήριο δημοτικού σχολείου δεν θα μπορεί να διευθύνει επιχείρηση ή βιοτεχνικό κατάστημα. Τέτοια είναι τα νηπιαγωγία, ή εν γένει τα σχολεία προσχολικής αγωγής που προσφέρουν εναν βαθμό σχολειοποίησης σε πολύ μικρά παιδιά (συνήθως 3 εως 5 ετών).
Επειδή οι εκπαιδευτικοί διωριζόντουσαν, έπερναν μετάθεση ή απολυόντουσαν με αυθαίρετο τρόπο το 1885 εκδόθηκε διάταγμα που όριζε οτι οι “λειτουργοί της μέσης εκπαίδευσης αναγνωρίζονται ως μόνιμοι” αλλα ανακλήθηκε το 1886. Βάση αυτού του νόμου ιδρύθηκε Διδασκαλείο στο Ναύπλιο το 1835, όπου εισήχθηκε η αλληλοδιδακτική μέθοδος.
Οι τύποι των σχολείων του 1836 βασικά παρέμειναν μέχρι την εκπαιδευτική μεταρύθμιση του 1929.
